Archive by Author

Religieus mysterie, Mysterieuze religie

Door Marjo van der Leeuw Lauwereys.

Vervuiling, vluchtelingen, overbevolking, plastic troep, IS, terrorisme, haastig leven en de drukte in deze tijd. Er zijn oorlogen omdat religies botsen en er is geen respect meer voor elkaar. Macht en geld zijn dé middelen om leider te worden, daarin mist men inhoudelijke kennis en bezorgdheid over de mensheid en onze aarde. Mensen gaan er aan onderdoor. Geloven mag niet meer in onze maatschappij en alle mysteries moeten wetenschappelijk verklaard worden.

Met textiel en andere materialen en probeert Marjo deze emotie van “wereldpijn” over te brengen. Het woord wereldpijn komt van het Duitse woord “Weltschmerz” het gevoel van diepe droefheid, pijnlijk ervaren melancholie door verdriet ontstaan door de onvolmaaktheid van de wereld.

Marjo vraagt zich in deze expositie af of er nog stilte is in onze wereld. Waar is de rust in onze maatschappij gebleven? Hoe kunnen wij vreedzaam leven? Waar is het respect voor onze omgeving? Mogen we nog geloven? Wat is de zingeving van het leven? Is er een God? Een iets of een niets?

Ja, er is hoop. Door Marjo weergegeven in verscheidene symbolen. Een phoenix ontworstelend uit het vuur, kruisen als teken van het Christelijke geloof en amuletten ter bescherming voor kwaad. De hoop dat er meer is dan alleen het leven op aarde.

Op deze tentoonstelling komen wanhoop en hoop samen. Geloof en mysterie komen samen op een punt van hoop.

Marjo van der Leeuw zal alle weekenden aanwezig zijn in het wevershuis (m.u.v. za 12 januari, za 23 februari en za 2 maart) en doordeweeks op afspraak (marjo.van.der.leeuw@gmail.com).

Poster
Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “Religieus mysterie, Mysterieuze religie”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!

Sinterklaaspapier onder de loep

Tini Haartsen-Slappendel

“Voor de eerste keer, dit jaar in Leiden in het Museum Het Leids Wevershuis. Voor de 12de keer een expositie over het unieke Nederlandse
Sinterklaaspapier. Want… uniek is het! Niet voor niets is de collectie van Prof. dr. J.C. Zadoks, oud-hoogleraar Plantenziekten, in de
Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam terecht gekomen. En niet voor niets heeft wijlen de heer dr. J. Stout, leraar Duits,
honderden Sinterklaaspapieren verzameld om te gebruiken als studiemateriaal.
De ontwikkeling van het Sinterklaasfeest vind je terug in dit papier!

Hoe kom je op het idee zulk papier te verzamelen en te bestuderen? Bij mij kwam het door het feit dat het Sinterklaasfeest ter ziele dreigde te gaan, eind jaren tachtig van de vorige eeuw. Sinterklaas en de Kerstman konden niet meer door één deur. De Sint moest weg, de Kerstman moest blijven. Zou ik ons derde zoontje niet meer van dit mooie feest kunnen laten proeven? Dan maar alle papiertjes bewaren, in een boek plakken en aan de hand van elk papiertje alles vertellen. Maar… gelukkig, de Sint is blijven bestaan en op één van mijn papiertjes staan de Sint en de Kerstman weer als goede vrienden in vrede naast elkaar.

Na een aantal jaren bleek dat er door het hele land heen meer mensen deze waardevolle hobby hebben. Bij elkaar gekomen zijn wij verenigd in de SNIPP-club (de Sint Nicolaas InpakPaPier-club). Wij wisselen veel uit, leren veel van elkaar en genieten!

Naast de tentoonstellingen houd ik tevens ontwerpwedstrijden, ook op basisscholen, en telkens verrast het mij weer wat een leuke, ludieke en mooie ontwerpen hier uitkomen.”

Zelf zal Tini zondagmiddag 11 november en zondagmiddag 2 december aanwezig zijn met extra interessant en kostbaar materiaal.

Poster
Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “Sinterklaaspapier onder de loep”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!

Wonderkamer 2.0

De dertien textielkunstenaars van teQStiel onderzoeken de mogelijkheden van het werken met textiel. Ze maken gebruik van uiteenlopende textiele materialen als katoen, organza en jute of van bestaande textiele voorwerpen als sokken. Ook worden uitdagingen gezocht in de combinatie van textiel met andere materialen als klei en papier. De objecten van teQStiel roepen in de tentoonstelling Wonderkamer 2.0 een textiele wereld op die inspireert en verwondert.

Anne Hazekamp
Anke Tilstra
Betsy Schuddeboom-Bax
Christel Sins
Elise Wiggers
Gerie Lammers-Vriens
Hetty Janssen
Jo Huijsman-Nammensma
Loes Bosveld
Marjolein van der Eijk
Marjoleine Beyers
Nellie van der Poel-Zutt
Petra Kooij

Gedurende deze expositie is er elke zaterdag en zondag iemand van TeQStiel aanwezig.

Poster
Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “Wonderkamer 2.0”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!

De pluderhosen van de Geuzenadmiraal

Het Leids Wevershuis wijdt onder de titel “De pluderhosen van de Geuzenadmiraal” een kleine presentatie aan de kleding van de Watergeuzen, de helden van Leidens Ontzet in 1574 – met dank aan het Leids jaarthema van 2018: Water.

Want: wat hadden die Geuzen in het echt aan hun lijf? Verkleedkleren en filmkostuums kunnen nog zo mooi zijn, “echt” zijn ze niet – geen Watergeus was ermee van wal gestoken. En de realiteit blijkt, zoals zo vaak, heel wat vreemder te zijn dan fictie en verzinsels.

Om die verdwenen realiteit van de 16e-eeuwse kleren dichterbij te halen zet gastconservator Geeske Kruseman in op experimenteel onderzoek; ze gebruikt onder andere archeologie en kunstgeschiedenis om de nodige gegevens te verzamelen.

In “De pluderhosen van de Geuzenadmiraal” toont ze 2 voorlopige reconstructies van Geuzenkleding ca. 1574. De ene is een hoge officier van de Watergeuzen, de ander een gewoon bemanningslid van een Geuzenschip. Alle kleding is door haarzelf gemaakt, levensgroot en echt gedragen. De toelichting, met veel plaatjes, geeft een samenvatting van de bronnen voor de “look”, de kleuren en materialen, en informatie de constructie van de kledingstukken en de werkwijze van de kleermakers van toen.

“De pluderhosen van de Geuzenadmiraal” is te zien in de woonkamer van het Leids Wevershuis, Middelstegracht 143 in Leiden, van 18 augustus t/m 9 december 2018, náást de reguliere tentoonstellingen. Het museum is gratis toegankelijk op dinsdag t/m zondag van 13.00 tot 16.00 uur.

Gastconservator Geeske Kruseman geeft rondleidingen op aanvraag
U kunt een afspraak maken via gees.krus@gmail.com

Poster
Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “De pluderhosen van de Geuzenadmiraal”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!

Verwoven verwondering

Tijdens het afstuderen aan de Design Academy zocht Jessica van den Heuvel naar materiaal voor het verbinden van stoelen die symbool stonden voor mensen en kwam terecht bij lint. Het proefmodel (twee houten frames verbonden door gevlochten lint) bleek niet geschikt te zijn als zitting, maar was aan de muur wel een mooi kunstwerk en lint bleek een verrassend materiaal te zijn. Na het afstuderen is Jessica een ontwerpbureau gestart met de naam ‘instincts’ waar zij meubels ontwerpt en in eigen beheer maakt, maar ook gebruiksvoorwerpen als lampen, kussens en schalen. Zij werkt vooral met natuurlijke materialen op ambachtelijke wijze. Het kunstwerk van lint liet haar echter niet los en zij besloot om ook hiermee verder te gaan en inmiddels zijn er vier collecties ontstaan die regelmatig worden aangevuld.

De eerste collectie (De Connection Collection) komt voort uit het verbinden van die twee frames, het verbinden van mensen door middel van linten die symbool staan voor de overeenkomsten die je al snel zoekt bij het maken van contact. In later werk wordt er niet alleen gekeken naar mensen, maar ook naar verbindingen in bijvoorbeeld de natuur.

De tweede collectie is de Drop Collection, waar uit het kunstwerk een lint los getrokken wordt en deze wordt door middel van moulage gevuld met een andere kleur lint, soms zelfs met meerdere tinten van een kleur.

Later ontstond de Nature Collection. Hier wordt geweven met vier bij elkaar liggende kleuren, twee horizontaal en twee verticaal, gebaseerd op de kleuren en lijnen van de natuur. Zo is er een werk dat ‘Sky’ heet, ‘Sunset, ‘Sand’ en ‘Sea’.

De laatste collectie tot nu toe is de Illussion Collection. Deze is het meest verrassend aangezien er beweging in de werken lijkt te zitten, rechte lijnen lijken rond te lopen en soms word je een werk in ‘gezogen. Door met lint in opeenvolgende breedtes te werken, maar in dezelfde kleur, wordt het werk dynamisch maar blijft het toch rustig. Door verschillende weeftechnieken te gebruiken, ontstaan verschillende lijnenspellen, waarbij het licht een belangrijke rol speelt.

Jessica van den Heuvel zal tijdens de Kunstroute aanwezig zijn op 22 en 23 september. Beide dagen zijn we van 12-18 uur open.

www.jessicavandenheuvel.nl

www.instincts.nl

Poster
Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “Verwoven verwondering”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!

Zo heurt het (niet!): het versleten linnengoed van de barones

Gastconservator Sanny de Zoete

Wij hebben kunsthistorica en gepassioneerd verzamelaar van antiek linnengoed Sanny de Zoete gevraagd of zij met een tentoonstelling over versleten, kapot en gerepareerd linnengoed wil maken. Want linnengoed is onze ‘derde huid’; we drogen ons er aan af, we slapen er tussen en vroeger aten we van gedekte tafels, ook de gewone man dekte de tafel met een tafellaken. In heden en verleden, hier en nu, ver weg en dichtbij, gebruiken mensen elke dag huishoudtextiel.

Deze ‘derde huid’ raakt in de vergetelheid, ons tegenwoordige linnengoed (gemaakt van katoen) is spotgoedkoop en als er een gaatje in verschijnt, gooien we het weg. Dat was heel anders in het verleden; het werd in tijden van schaarste en/of armoe veelvuldig gerepareerd en hersteld. Normaliter werd dat heel mooi gedaan, meisjes leerden al op jonge leeftijd hoe ze hun huishoudtextiel moesten stoppen. In de praktijk gaat het er soms heel anders aan toe en ook dat is op deze tentoonstelling te zien.

Sanny de Zoete verzamelt behalve het mooie linnengoed van welgestelde families ook kapot en versleten linnen. Want dat vertelt een heel eigen verhaal over duurzaamheid, zuinigheid, en noodzaak. Door deze visie op linnengoed  bleef een deel van een adellijke linnenuitzet bewaard met tot op de draad versleten tafellakens, servetten, beddenlakens, slopen, stofdoeken, theedoeken en handdoeken. Het is niet mooi gerepareerd, totaal niet zelfs, het is zo lelijk hersteld dat het ons aller verbazing wekt. Hoe kun je nog een servet gebruiken dat van de stoppen aan elkaar hangt, hoe kun je stof afnemen met een stofdoek waar slierten gerafelde randen aan hangen. De tentoonstelling wordt om dit versleten linnengoed gebouwd door in stalenboeken te laten zien hoe het linnen er uitzag toen het nog nieuw was. Door stoplappen toe te voegen om te laten zien hoe het wel gerepareerd had moeten worden. Door rekeningen te laten zien hoe duur het linnen vroeger was. In vergelijking met nu: een mooi linnen servet kostte begin 1900 f 4,50, dat was net zo veel als het dagloon van drie dagen van een vrouw die het linnen stopt! Een eenvoudig servet kostte een dagloon van de stopster.

Museum Het Leids Wevershuis levert, met haar authentieke uitstraling, een ultiem decor voor deze bijzondere expositie.

Sanny de Zoete maakt sinds 1997 tentoonstellingen met musea in binnen- en buitenland over linnengoed. Deze trekken altijd veel publiek en worden goed bezocht. Ze werkte in 2015/2016 mee aan de zeer succesvolle tentoonstelling Nederland dineert in het Haags Gemeentemuseum. Het Museum of Fine Arts in Boston kreeg eveneens in 2015/2016 een bruikleen van 17de eeuws damast voor de tentoonstelling Class Distinctions. Dutch Painting in the Age of Rembrandt and Vermeer. De Zoete schreef artikelen voor de bijbehorende publicaties. Het Rubenshuis in Antwerpen herbergt een langdurig bruikleen 17de eeuws linnengoed van de Zoete.

 

Toelichting op het verhaal waaromheen de expositie is opgebouwd, door Sanny de Zoete:

“Ach kind, zo heurt het toch niet,”  zou Wilhelmina Cornelia, barones Schimmelpenninck van der Oye-de Beaufort gezegd hebben als ze het verstelde linnengoed van haar schoondochter Odette had gezien. De Zwitserse verpleegster Odette is zuinig, heel zuinig op het weinige linnengoed dat ze heeft als ze op 7 november 1945 trouwt met Asueer Jacob baron Schimmelpenninck van der Oye. Ze leerde hem kennen toen hij in 1937/38 vanwege zijn tuberculose in de Zwitserse Alpen kwam kuren en ze werden verliefd. Maar voordat ze konden trouwen brak de oorlog uit en zo duurde het nog zes jaar voor Odette landt op Schiphol waar Jaap haar opwacht met anjers in zijn hand. De oorlog is net voorbij, er is gebrek aan alles en zeker ook aan huishoudtextiel. Een linnen uitzet is niet aan de orde. Waarschijnlijk krijgt ze daarom van Wilhelmina lakens, slopen, handdoeken, een paar tafellakens en servetten, alles gemerkt SOB, die nog van Wilhelmina’s eigen linnenuitzet uit 1901 dateren. Samen met het weinige linnen dat Odette van zichzelf heeft en dat gemerkt is met OG (voor Odette Graber) begint Odette een nieuw leven in Nederland. De lakens en slopen slijten en Odette repareert en repareert. Ze zet er lappen op, ze knipt er een versleten stuk af, naait een kantje en een tussenzetsel om de boel weer aan elkaar te krijgen. Ze stikt op de naaimachine de gaten in de slopen van haar schoonmoeder net zo lang heen en weer tot de boel gestopt is, maar o wat doet ze dat lelijk. Het doet pijn aan onze ogen. Ze heeft nooit geleerd hoe ze haar linnengoed moet verstellen en stoppen.

Dat we dit totaal versleten linnen nu kunnen zien, is te danken aan de zorgvuldigheid van haar nicht. Deze zag de ‘schoonheid’ en het verhaal over de noodzakelijke zuinigheid die niet alleen gewone mensen treft, maar ook in adellijke kringen heerste. Ze bewaarde het na de dood van Jaap en Odette en gaf het meer dan twintig jaar geleden aan mij. Want ik verzamel niet alleen het mooie linnengoed van welgestelde families, maar ook kapot en versleten huishoudtextiel van rijk en arm. De tentoonstelling wordt om dit versleten linnengoed gebouwd door in stalenboeken te laten zien hoe het linnen er uitzag toen het nog nieuw was. Door stop- en verstellappen toe te voegen, want: zo heurt het wel! Wilhelmina’s linnenuitzet uit 1901 was van een prachtige kwaliteit linnen en zal zeker meer gekost hebben dan het jaarloon van f 425,00 dat sigarenmaker Leendert Kos verdiende, die in 1900 in het wevershuis woonde.

In Museum Het Leids Wevershuis wordt nooit de pronkzucht van de rijken verteld. Hier is de geschiedenis van de armen zichtbaar; in de muren zitten scheuren, achter het behang komt de jute onderlaag tevoorschijn, in het gangetje en de voorkamer is het ijzig koud. Uit de enige kraan in het huis komt alleen koud water. In dit huis zullen vroeger ook de lakens versteld zijn, de handdoeken gestopt. Maar ze bleven niet bewaard. Dit wevershuis, waar weefsters nog elke dag weven, vormt met haar authentieke uitstraling, een ultiem decor voor deze bijzondere expositie. Hier ontmoeten armoede en zuinigheid elkaar en vertellen samen het verhaal van een tijd waarin linnengoed, onze derde huid, een belangrijke plaats in het leven van arm en rijk innam.

 

Rondleiding over deze expositie door Sanny de Zoete op 22 en 23 juni om 11.00 uur.

Opgeven kan via haar site www.sannydezoete.nl.

 

 

Poster
Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “Zo heurt het (niet!): het versleten linnengoed van de barones”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!

 

Tetraëder

Ply split braiding (spitsvlechten) en weven, door Marijke Dekkers, Annie Lavrijssen en Marina L. van Dobben de Bruyn

 

 

 

In het licht van de Godin

Joke Hardenbol, textielkunstenares:

“In mijn werk is het thema meestal Godinnen. De reden dat ik licht wil werpen op de Godin is dat ik vrouwen er van bewust wil maken dat Goden niet altijd mannen zijn geweest. Lang voor het christendom werden overal ter wereld Godinnen aanbeden. En waren in  het dagelijkse leven ook de vrouwen de baas. In onze huidige tijd is het enige vrouwelijke overblijfsel Maria die bij katholieken nog wel een redelijk belangrijke functie heeft als de moeder van Jezus.

In onze huidige tijd zijn vrouwen weer bezig grip op hun eigen leven te krijgen en krijgen ze ook weer meer te zeggen in de maatschappij. Dat is een goed ding. De positie van mannen en vrouwen is nog steeds niet gelijkwaardig, maar misschien kan ik daartoe een kleine bijdrage leveren door vrouwen bewust te maken van het feit dat het niet altijd zo geweest is dat mannen de wereld regeerden.

In eerste instantie waren Griekse en Egyptische Godinnen mijn inspiratie, maar na het lezen van het boek van Ineke Bergman : Godinnen van eigen bodem, waarin een aantal Nederlandse Godinnen wordt toegelicht, is Nehalennia – een Zeeuwse Godin- een van mijn favorieten.”

 

Werk van Joke Hardenbol:

Het meisje in jezelf

Het meisje in jezelf

Kleding ontworpen, gevilt en gerealiseerd door Innan König-Wever:

“Ik ben in 2013 in aanraking gekomen met vilt. Door ziekte had ik een leven met paarden moeten loslaten en met vilt kwam er letterlijk weer kleur en veel mogelijkheden  terug. Mijn eerste lessen waren o.a van Sarah Lechner, Charity, Harm van Hawar en Heike Reul. Daarna ben ik naar de afdeling mode en textiel gegaan van het Centrum van Beeldende Kunst in Groningen. Daar ging een wereld open. Freemotion en vilt, zeefdruk, monoprint, sjabloneren, indigo, verven en schilderen, shibori, boro, solubels enz. enz. Heerlijk, dit alles geeft mij de mogelijkheid om met vilt en zijde als uitgangspunt mijzelf te uitten. Dit in de vorm van draagbare kunst en accessoires.  Centraal staat voor mij daarbij Vrouwelijkheid, het meisje in jezelf en de kunst van het trouw blijven aan haar. Het meisje brengt mij in contact met mijn eigen diepere gevoel. Dat geeft mij rust, kracht, richting en blijdschap. Tegenwoordig heb ik ook een plek in de oude dierentuin in Emmen, waar de gemeente kunst , cultuur en innovatie  samenbrengt. Ik heb daar werk,-verkoop en expositie ruimte en kan daar workshops geven. Ook geef ik graag gasten deze mogelijkheden. Dit om zoveel mogelijk textielvormen samen te brengen.”

Werk van Innan König-Wever:

 

Aan deze expositie hebben ook Corinne Rozental-Roskam en Karin Koudenburg meegewerkt. Zij ondersteunen de expositie met hun sieraden.

Corinne Rozental-Roskam:

Kleurige landschapjes
Als een regen van kleur die op je neerdaalt.
De uitbarsting van kleuren zijn mijn kleurrijke herinneringen: een dak in de Provence, sneeuw op een struik, het blauw van de lucht, of een roodborstje in de tuin. Elke kleur wordt een borduursel en samen met andere kleuren vormen zij een landschap waarin men eindeloos kan ronddwalen.
Deze landschappen van kleur zijn een versiering voor handen, kleding, haren of de oren van de draagster.

Kleine tuintjes
Er groeien bloemen, kruiden, bladeren en zaden in mijn kleine stukjes kunstmatige natuur. Zij wegen niets, gemaakt van textiel, kant, oude bloemversieringen, die samengevoegd de kleine tuintjes vormen.
In haar, kleding, aan oren of handen, verfraait elk klein universum degene die het draagt en trekt het de aandacht van degene wier oog er op valt.

Werk van Corinne Rozental-Roskam:

Werk van Karin Koudenburg:

 

Deze expositie is te zien van 18 november 2017 tot en met 14 januari 2018.

Poster
Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “Het meisje in jezelf”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!

Geschilderd met de naaimachine

Geschilderd met de naaimachine

Adinka Tellegen (Brielle 1948)

Adinka Tellegen zal persoonlijk aanwezig zijn, van 13-16 uur, op:
za 14 oktober
zo 29 oktober
za 11 november

Website: https://www.adinkatellegen.nl/

Opleidingen: Gerrit Rietveldacademie Amsterdam, afdeling edelsmeden en grafiek, en Slavische talen aan de UvA.

Hoewel haar affiniteit tot textiel altijd groot is geweest, heeft zij haar activiteiten op dat gebied lange tijd beperkt tot gelegenheidswerkstukken. Pas op latere leeftijd heeft ze zich er volledig aan overgegeven in het besef dat het voor haar de meest eigen manier is zich uit te drukken.

Techniek: haar doelstelling, of anders gezegd haar verlangen, is in textiel te schilderen. En wel zodanig dat op het eerste gezicht niet meteen duidelijk is dat het genaaid is, en vaak ook niet op het tweede. Ze werkt op basis van een foto die door haarzelf gemaakt moet zijn. Dat laatste is essentieel.

De ondergrond is kaasdoek, daarop wordt de grondlaag aangebracht d.m.v. uitgeknipte stukjes stof in ongeveer de kleur en vorm van de afbeelding. Op deze ondergrond wordt het doek ‘geschilderd’, door er met de zig-zag-steek van de naaimachine in de benodigde kleuren overheen te gaan, en met behulp van tal van transparante stoffen om de nuances en schaduwen aan te brengen. Al werkend wordt het doek dikker en stijver.

Zij streeft opzettelijk een precieze, natuurgetrouwe weergave na, waar het materiaal zich er eigenlijk niet toe leent. Het is een uitdaging dat toch voor elkaar te krijgen en een tijdrovende bezigheid, al was het maar omdat het werk voortdurend onder de naaimachine vandaan gehaald moet worden om het op afstand te kunnen beoordelen. Gemiddeld doet zij een half jaar over een doek.

In 2015 heeft zij werk ingezonden voor de internationale expositie in de Pieterskerk in Leiden voor het Textielfestival van 2015. Ze werd genomineerd en wist de 2e prijs te behalen met haar werk ‘Schiermonnikoog’ (het thema van de expositie was water-land).

Werk van textielvirtuoos Adinka Tellegen:

Deze expositie is te zien van 30 september tot en met 12 november 2017.

Poster
Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “Geschilderd met de naaimachine”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!